• Pies
  • Szkolenie psów
  • Szkolenie

Socjalizacja psa - 11 najważniejszych zasad

Opublikowane: 12.05.202322:54 Przeczytasz w: 5 min

Socjalizacja szczeniąt to proces nabywania przez nie wzorów zachowań charakterystycznych dla swojego gatunku. Na drodze socjalizacji uczą się one interakcji społecznych zarówno wewnątrzgatunkowych, jak i międzygatunkowych, poznają zasady postępowania i nabywają umiejętność komunikacji. Wszystkie te czynniki wpływają na ukształtowanie charakteru dorosłego psa. W największym nasileniu socjalizacja przypada na okres od 3. do 14. tygodnia życia szczenięcia. Zwierzę uczy się od swojej matki, rodzeństwa oraz wszystkich dorosłych osobników, z którymi żyje, jak zachować się pośród innych psów. Każde niepożądane zachowanie czworonoga na tym etapie może zostać utrwalone w jego dorosłym życiu. Wychowanie psa należy rozpocząć już od momentu, w którym trafi on do nowego domu. Czym starszy pies, tym trudniej będzie zmienić jego przyzwyczajenia.

Spis treści

    Etapy socjalizacji szczeniaka 

    Szczenięta będące w wieku od 3 do 6 tygodni wchodzą w interakcje głównie ze swoim rodzeństwem i matką. Ta pierwsza faza okresu socjalizacji to czas, gdy stają się one świadome swego ciała, otoczenia i wsparcia matki. 

    W drugim etapie okresu socjalizacji tj. od 5. tygodnia życia, szczenię poznaje zasady funkcjonowania stada, które składa się z matki i rodzeństwa. Metodą prób i błędów szczeniak czerpie wiedzę od braci i sióstr, jak poruszać się w swoim otoczeniu, naśladując ich zachowanie. Przekonuje się na własnej skórze, jak bolesne może być ugryzienie, a także uczy się, jak dominować, a jak być uległym. Będąc zwierzęciem społecznym, nabywa również niezwykle istotnych umiejętności komunikacji z własnym gatunkiem. 

    Kiedy szczenięta mają 6 lub 7 tygodni, ich matka staje się nieco mniej zaborcza wobec nich i pozwala innym członkom stada pomóc sobie w wypełnianiu rodzicielskich obowiązków. Psy mieszkają jednak również z ludźmi i muszą na nich polegać. W pewnym sensie szczeniak musi dorastać w środowisku "dwujęzycznym" - rozumieć język zarówno psów, jak i ludzi — zanim wkroczy w prawdziwy świat. 

    W wieku od 7. do 12. tygodnia u szczeniąt zaczyna wzrastać świadomość poczucia zagrożenia, co powoduje większą rezerwę do innych psów i przedstawicieli innych gatunków. Nieprzyjemne przeżycia w tym wieku mogą pozostawić trwały ślad w psychice psa, dlatego bardzo istotne jest, aby socjalizacja psa opierała się tylko na pozytywnych doświadczeniach. Nie należy narażać czworonoga w tym okresie na kontakt z niezrównoważonymi ludźmi czy psami lub nie wprowadzać ich do środowiska, nad którym nie ma kontroli. Dla prawidłowego rozwoju psychiki psa wskazane jest, aby od około 7 tygodnia życia zaczął funkcjonować w nowym domu, a jeżeli nawet pozostaje z matką i rodzeństwem, to uczestniczyć w indywidualnych spacerach, w czasie których może poznawać nowe otoczenie, spotykać się z ludźmi w różnych sytuacjach, nawiązywać kontakty z innymi psami i zwierzętami. Oczywiście takie postępowanie ma także swoje słabe strony – po pierwsze ryzyko zachorowania na choroby zakaźne, po drugie możliwość narażenia szczeniaka na nieprzyjemne i stresujące doświadczenia, które mogą pozostawić uraz na całe życie. Dla nowego domownika rodzina stanowi centrum dlatego pierwsze tygodnie są kluczowe dla jego rozwoju. W socjalizację psa powinien być zaangażowany każdy członek rodziny. 

    11 najważniejszych zasad socjalizacji psa 

    Socjalizacja szczeniaka niewątpliwie wymaga wysiłku i zaangażowania ze strony opiekunów. Aby przebiegła ona prawidłowo, warto zastosować się do poniższych wskazówek. 

    1. przyzwyczaić psa do różnych rodzajów powierzchni, 

    2. zapoznać z nowymi miejscami, 

    3. zapoznać i umożliwić zabawę z nowymi ludźmi, 

    4. przyzwyczaić do różnych odgłosów, aby stały się naturalnym elementem otoczenia i nie wzbudzały niepokoju szczeniaka, 

    5. przyzwyczaić do szybko poruszających się przedmiotów, 

    6. zapewnić różne wyzwania w celu zmuszenia szczeniaka do odnajdywania się w nowych sytuacjach, 

    7. trzymać psa przez opiekuna i rodzinę, delikatne ograniczając jego ruchy, 

    8. przyzwyczaić pupila do jedzenia z różnych pojemników, 

    9. pozwolić na spożywanie posiłków w różnych miejscach, 

    10. zapewnić zabawę z różnymi szczeniakami i bezpiecznymi, zrównoważonymi innymi zwierzętami w różnym wieku, 

    11. pozostawić szczeniaka samego, z dala od domowników i innych zwierząt (5-45 minut), kilka razy w tygodniu. 

    Najczęstsze skutki nieprawidłowej socjalizacji psa: 

    • stany lękowe spowodowane brakiem stymulacji w okresie szczenięcym, czyli rozwojem w monotonnym, pozbawionym zróżnicowanych bodźców środowisku, 
    • brak umiejętności adaptacji u psa i lęk przed nowymi sytuacjami, które mogą prowadzić do stanów lękowych i depresyjnych, 
    • brak umiejętności samotnego pozostawania w domu, co prowadzi do powstania nadmiernego przywiązania i tzw. lęku separacyjnego, 
    • problemy w komunikacji z innymi psami, brak umiejętności hamowania gryzienia objawiający się mocnym, niekontrolowanym gryzieniem,  
    • brak reakcji na sygnał zatrzymania, obniżenie kompetencji społecznych z powodu izolacji społecznej od psów, 
    • syndrom nadaktywności i nadpobudliwości objawiający się nadmierną ruchliwością i pobudliwością psa, pogonią za rowerzystami, samochodami spowodowane zbyt wczesnym oddzieleniem szczenięcia od suki i izolacja od innych psów. 

    Socjalizacja psa — podsumowanie 

    Wzbogacanie doświadczeń i właściwa socjalizacja psa dają skumulowany efekt w postaci dużych kompetencji społecznych i umiejętności prawidłowych interakcji z innymi psami oraz ludźmi, a także zdolności przystosowania się do nowych zdarzeń w codziennym życiu. W rezultacie zsocjalizowany dorosły pies jest pewny siebie, potrafi zachować spokój i odnaleźć się w danej sytuacji, ale także łatwiej się uczy i chętniej podejmuje nowe wyzwania

    Bibliografia
    1. Jak wychować idealnego psa w okresie szczenięcym i później - Cesar Millan, Melissa, Jo Peltier s. 75
    2. Socjalizacja szczeniąt i skutki zaniedbań socjalizacyjnych - Vetbehawioryzm - Joanna Łapińska
    3. Kształtowanie zachowania się psów w okresie szczenięcym - Życie Weterynaryjne, Katarzyna Foszdon, 2004 nr 5

    Oceń artykuł

    Ogólna ocena: 0,0 | liczba ocen: 0
    0/400

    Brak komentarzy

    Nikt jeszcze nie dodał komentarza do tego artykułu.

    Dostosowujemy się do Ciebie

    Używamy plików cookies, dzięki którym nasza strona jest dla Ciebie bardziej przyjazna i działa niezawodnie. Pozwalają one również dopasować treści i reklamy do Twoich zainteresowań. Jeśli się nie zgodzisz, reklamy nadal będą się wyświetlać, ale nie będą dopasowane do Ciebie.