• Pies
  • Rasy psów

Labrador retriever - wszystkie informacje i opis rasy

Opublikowane: 13.05.202311:08 Przeczytasz w: 22 min

Labrador retriever trafił do Polski pod koniec XX wieku, ale największą popularność odnotował na przełomie wieków XX i XXI. Na niektórych wystawach trzeba było angażować do oceny bardzo licznych stawek tej rasy psów nawet kilku sędziów. Wprawdzie szczyt mody na labradora retrievera minął, niemniej rasa ta jest w dalszym ciągu liczna i chętnie hodowana, głównie ze względu na wielostronność użytkową. Labradory retrievery są psami myśliwskimi, ale doskonale sprawdzają się w służbach państwowych i dogoterapii. Przyjrzyjmy się bliżej labradorowi.

Spis treści

    Skąd pochodzi Labrador retriever?

    Jak sama nazwa wskazuje, labrador retriever wywodzi się z atlantyckiego wybrzeża Kanady, choć są także informacje o jego pierwotnym pochodzeniu z Grenlandii. W każdym razie początków rasy należy szukać w wieku XVI. Wówczas na Nową Fundlandię dotarli angielscy podróżnicy, którzy zaobserwowali czarne, krótkowłose i o gęstej sierści psy, pomagające rybakom. Wyłapywały one ryby, które wydostawały się z sieci, i przynosiły je na brzeg. Doskonale przy tym pływały i bawiły się, zwłaszcza młode psy, wyławiając z wody różne przedmioty. 

    Oczywiście nikt nie myślał o planowej i celowej hodowli, psy te towarzyszyły ówczesnym rybakom i ich rodzinom, a rozmnażały się bez kontroli. Na pomysł wykorzystania tych psów wodnych w cywilizowanej Europie wpadli – jakżeby inaczej – Anglicy. Miało to miejsce w XIX wieku, kiedy po wdrożeniu i upowszechnieniu wynalazku Francuza, Casimira Lefaucheux (strzelby ładowanej od tyłu, tzw. lefoszówki), łowiectwo stało się ogromnie popularne w wyższych sferach brytyjskich. Regularnie pływający już wtedy przez Atlantyk angielscy żeglarze i myśliwi odkryli, że owe czarne psy umieją doskonale wypłaszać z szuwarów dzikie ptactwo, a także aportować postrzałki z wody i z lądu. Co więcej, miały pewny, a jednocześnie na tyle delikatny chwyt, aby nie kaleczyć skóry aportowanego postrzałka. Postanowili zatem przywieźć pewną liczbę tych psów do Europy, aby zapoczątkować ich hodowlę w celach łowieckich, dla polującej szlachty. Pierwsze labradory sprowadzono do Wielkiej Brytanii pod koniec XIX wieku, a pierwszym hodowcą nowej rasy został James Edward Harris, 2. hrabia Malmesbury. On też nadał tej rasie nazwę labrador retriever – od miejsca, gdzie została odkryta. Angielskie określenie rasy uwzględnia zatem miejsce pochodzenia (Półwysep Labrador) i umiejętności (ang. to retrieve – aportować, przynosić). 

    Wyhodowane na Wyspach Brytyjskich pierwsze labradory były wyłącznie czarne. Z czasem Harris, zamierzając utrwalić, a z czasem jeszcze bardziej uwydatnić ich cechy użytkowe (zwłaszcza aportowanie), dokonywał celowych kojarzeń z innymi psami polującymi, nie zawsze czarnymi. W rezultacie stosowanych przez niego domieszek, w pokoleniach F2 i dalszych zaczęły rodzić się małe labradory inne niż czarne. W tym czasie powstało w Wielkiej Brytanii wiele hodowli labradorów, które bazowały na psach wyhodowanych przez Harrisa. Jednym z hodowców był major Charles James Radclyffe. W 1899 roku, właśnie w hodowli majora Radclyffe’a, urodził się pierwszy labrador retriever o umaszczeniu biszkoptowym. 

    W lipcu 1903 roku Kennel Club (angielski klub kynologiczny) oficjalnie uznał labradora retrievera i zaczął on funkcjonować jako rasa samodzielna. Pierwszy wzorzec dopuszczał jedynie czarne umaszczenie psów. Dopiero po pewnym czasie wprowadzono do wzorca zapis zrównujący umaszczenie żółte i brązowe z czarnym, aczkolwiek jeszcze przez wiele lat osobniki czarne były bardziej poszukiwane i cenione jako psy myśliwskie. 

    W dniu 24 grudnia 1954 FCI ostatecznie uznała rasę labrador retriever, nadając jej wzorcowi numer 122. Natomiast do Polski pierwszy labrador, suka o umaszczeniu biszkoptowym, została sprowadzona przez nieżyjącego już hodowcę i międzynarodowego sędziego kynologicznego, Tadeusza Chwaliboga, w 1986 roku, a kilka lat później na polskich wystawach pojawiły się pierwsze psy tej rasy. Od tej pory popularność tej rasy stale rosła, aby osiągnąć apogeum na początku XXI wieku. Labrador retriever to nadal jedna z najpopularniejszych ras psów w Polsce. 

    Mały labrador na trawie. Źródło: 123rf.com

    Chcę kupić labradora retrivera. O czym muszę wiedzieć przed zakupem?

    Zakup Labrador Retrievera to duża odpowiedzialność, więc upewnij się, że jesteś gotowy na zobowiązanie i w stanie zapewnić psu odpowiednie warunki do życia i rozwoju.

    Wysoki poziom energii:

    Labradory są bardzo aktywne i potrzebują regularnych, intensywnych ćwiczeń. Codzienne długie spacery, zabawy na świeżym powietrzu i okazje do biegania są niezbędne.

    Potrzeby towarzyskie:

    Labradory są bardzo towarzyskie i najlepiej czują się, gdy są częścią rodziny. Nie nadają się do życia na zewnątrz, oddzielone od interakcji z ludźmi.

    Szkolenie:

    Są inteligentne i chętne do nauki, ale wymagają konsekwentnego i pozytywnego szkolenia od szczenięcia. Nauka posłuszeństwa jest kluczowa.

    Pielęgnacja:

    Labradory mają gęstą, wodoodporną sierść, która wymaga regularnego szczotkowania. Dwa razy w roku intensywnie linieją.

    Zdrowie:

    Rasa ta może być narażona na określone problemy zdrowotne, takie jak dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, problemy z oczami i otyłość. Regularne wizyty u weterynarza są ważne.

    Dieta:

    Labradory mają tendencję do nadwagi, więc ważne jest, aby monitorować ich dietę i nie przekarmiać.

    Dużo przestrzeni:

    Labradory najlepiej czują się w domu z dużą przestrzenią do zabawy, w tym dostępem do bezpiecznego, ogrodzonego podwórka.

    Koszty utrzymania:

    Oprócz początkowych kosztów zakupu, należy wziąć pod uwagę wydatki na jedzenie, opiekę weterynaryjną, szkolenie, pielęgnację i inne potrzeby.

    Długie zaangażowanie:

    Labrador Retriever może żyć około 10-12 lat lub dłużej, więc decyzja o posiadaniu psa tej rasy to długoterminowe zobowiązanie.

    Rodzinny charakter:

    Labradory są znane z przyjaznego, cierpliwego temperamentu, co czyni je świetnym wyborem dla rodzin z dziećmi.

    Labrador retriever – wzorzec rasy 

    LABRADOR RETRIEVER 

    Nr wzorca 122. Kraj pochodzenia: Wielka Brytania. Data publikacji obowiązującego wzorca: 13.10.2010, zmodyfikowany 12.01.2011 

    Użytkowość: aporter. 

    Klasyfikacja FCI: Grupa 8 - Aportery, płochacze i psy dowodne. Sekcja 1 - Aportery. 

    Rasa objęta obowiązkiem pracy 

    WYGLĄD OGÓLNY: pies średniej wielkości, o mocnej, zwartej budowie; bardzo aktywny (zatem nie może być ciężki ani za bardzo masywny); szeroka głowa; dobrze rozwinięta klatka piersiowa, dobrze wysklepione żebra; szerokie, mocne lędźwie i kończyny tylne. 

    ZACHOWANIE - TEMPERAMENT: labrador to pies łagodny, bardzo ruchliwy. Obdarzony znakomitym węchem; uwielbia wodę. Łatwo adaptuje się do otoczenia, oddany przyjaciel. Inteligentny, bystry, posłuszny, z zamiłowaniem do zabawy. Przyjazny, bez żadnych oznak agresji lub tchórzliwości. 

    Głowa

    Mózgoczaszka: 

    Czaszka: szeroka. Wyraźnie zarysowana, bez wydatnych policzków. Stop: Zaznaczony. 

    Trzewioczaszka

    Nos: szeroki, o dobrze rozwiniętych nozdrzach. Kufa: mocna, nie klinowata. Szczęki/uzębienie: szczęki średnio długie, mocne; zęby mocne, z regularnym i kompletnym idealnie nożycowym zgryzem,  tzn. siekacze górne przykrywają siekacze dolne, ciasno się stykają i są osadzone prostopadle do szczęk. Oczy: średniej wielkości, wyrażające inteligencję i przyjazne usposobienie; brązowe lub orzechowe. Uszy: nieduże, nie ciężkie, lekko przylegające uszy osadzone są raczej z tyłu głowy. 

    Szyja: gładka, mocna i silna, osadzona w dobrze ustawionych łopatkach. 

    Tułów

    Grzbiet: górna linia równa. Lędźwie: szerokie, krótkie i mocne. Klatka piersiowa: szeroka i głęboka, z dobrze wysklepionymi żebrami – jej objętość nie może być skutkiem nadwagi. 

    Ogon: Jest cechą charakterystyczną dla rasy. U nasady bardzo gruby, średniej długości. Ku końcowi ogon stopniowo zwęża się. Dobrze pokryty krótkim, grubym i gęstym włosem, bez „pióra”, dający wygląd „okrągłego” (w przekroju), opisywany jako „ogon wydry”. Może być wesoło noszony, ale nie powinien zawijać się nad grzbietem. 

    Kończyny

    Kończyny: Kończyny przednie: o mocnej kości; oglądane tak z przodu, jak i z boku – proste od łokcia do podłoża. Łopatki: długie i ukośnie ustawione. Kończyny tylne:zad dobrze rozwinięty, nie opadający w kierunku ogona. Stawy kolanowe: dobrze kątowane. Stawy skokowe: nisko osadzone. Postawa tzw. krowia niepożądana. Łapy: okrągłe, zwarte; palce dobrze wysklepione, opuszki dobrze rozwinięte. 

    Chód: swobodny, z dobrym wykrokiem; kończyny poruszają się równolegle do osi ciała. 

    Okrywa włosowa

    Szata: dwuwarstwowa sierść labradora jest cechą charakterystyczną. Włos okrywowy krótki, gęsty, prosty – bez fali lub frędzli, w dotyku szata twarda; podszerstek odporny na niekorzystny wpływ pogody. Sierść labradorów ma utrudniać dostęp wody do skóry. Możliwe umaszczenia: całkowicie czarne, żółte lub wątrobiane (czekoladowe). Kolor żółty obejmuje odcienie od jasnokremowego (biszkoptowego) do rudego (jak u lisa). Dozwolona jest mała plamka białej sierści na przedpiersiu. 

    Wielkość

    Wzrost i waga: idealny wzrost w kłębie: psy 56-57 cm (22-22,5 cala) suki 54-56 cm (21,5-22 cali) 

    Wady

    Wady: wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane, jako wady i oceniane w zależności od stopnia ich nasilenia oraz wpływu na dobrostan psa i zdolności do wykonywania pracy, do której był przeznaczony. 

    Wady dyskwalifikujące: · Agresja lub wyraźna lękliwość · Psy z wyraźnymi wadami fizycznymi lub zaburzeniami charakteru powinny być dyskwalifikowane. 

    Uwaga: Psy (samce) muszą mieć dwa normalnie ukształtowane jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie. 

    Początkowo labradory retrievery hodowane były w dwóch typach: wystawowym (show) i roboczym (working). Typ wystawowy wyróżniał się bardziej masywną, zwartą budową i szerszą głową, natomiast typ roboczy był lżejszej budowy i miał węższą głowę z dłuższą kufą. Stopniowo podział ten zaczął zanikać w Europie, gdzie obowiązuje standard FCI. Po drugiej stronie Atlantyku wciąż spotyka się lżejszy typ labradora; podobnie zresztą jest w przypadku porównania golden retrievera z Europy z golden retrieverem zza oceanu. Amerykański klub kynologiczny (AKC - American Kennel Club) ma wzorce ras nieco odmienne od europejskich. 

    Pięć labradorów w lesie. Źródło: 123rf.com

    Czy Labrador retriever jest spokojny?

    Labrador retriever to przedstawiciel aporterów – grupy psów myśliwskich, które muszą umieć ściśle współpracować z człowiekiem. Jego hodowla prowadzona była od początku w tym kierunku. Hodowcom udało się połączyć zdolności łowieckie rasy z posłuszeństwem, lojalnością i oddaniem wobec opiekuna. Obecnie w ogromnej większości labradory są to znakomite psy rodzinne, kochające dzieci, zrównoważone i przyjazne wobec wszystkich (także obcych), nie wykazujące cienia agresji, ani też lękliwości. Takie usposobienie sprawia, że labrador retriever to rasa nie nadająca się na stróża obejścia. 

    Wychowanie labradora retrievera jest łatwe; już jako mały szczeniak jest on chętny do wykonywania poleceń człowieka, dlatego warto zapisać go na zajęcia w psim przedszkolu. Jako typowy aporter, labrador retriever kocha wodę i pływanie, przynosi postrzałka zarówno z wody, jak i z lądu. Ale psy tej rasy w większości trafiają do domów, gdzie nie ma myśliwego. W tym wypadku też jest sposób na zajęcie psa czymś, co sprawi mu przyjemność. Labradory są chętnie przyjmowane na szkolenia w zakresie dogoterapii ze względu na niezmierzone pokłady cierpliwości wobec dzieci. Najczęściej właśnie labradory retrievery, podobnie jak golden retrievery, są szkolone jako przewodnicy osób niewidomych i asystenci niepełnosprawnych. Układane są także na potrzeby różnych służb; pracują w wojsku, policji i służbie celnej. Zwłaszcza w tej ostatniej, dzięki wyjątkowo dobrze rozwiniętemu zmysłowi węchu, psy tej rasy oddają nieocenione usługi w wykrywaniu przemytu narkotyków, tytoniu, przewozu substancji łatwopalnych czy innych niedozwolonych rzeczy. Sporo labradorów pełni służbę przy kontroli bagażu na lotniskach. 

    Jeżeli właściciel nie jest zainteresowany wykorzystywaniem swojego labradora w służbach, może zająć go rozrywką, która sprawi przyjemność nie tylko jemu, ale i całej rodzinie. Labrador retriever bardzo lubi długie spacery, świetnie sprawdzi się w sportach kynologicznych. Można go ułożyć do agility, frisbee lub flyballa. Ze względu na dość masywną posturę nie będzie miał wprawdzie szybkości i gracji jak np. border collie, ale wykona wszystkie elementy ćwiczeń niezwykle dokładnie, a zajęcia sprawią mu ogromną radość. 

    Labrador retriever, jako rasa łatwa w układaniu i pozbawiona agresji, nadaje się z powodzeniem na pierwszego psa w rodzinie. Tym bardziej, że wszędzie uwielbia jej towarzyszyć. Jest wprost wymarzonym towarzyszem wypraw wakacyjnych, bardzo łatwo przyzwyczaja się do zmiany miejsca i wszędzie czuje się dobrze ze swoją rodziną. 

    Ważne: jako pies rasy typowo myśliwskiej, obdarzony doskonałym węchem, labrador retriever nie tylko potrafi bezbłędnie dojść postrzałka, ale niestety, podejmuje z ziemi różne „skarby”, niekoniecznie przeznaczone dla niego. Trzeba uważać, zwłaszcza na nieznanym terenie, aby łupem labradora nie padł np. martwy ptak czy gryzoń, albo inny element, który mógłby mu zaszkodzić. Warto uwzględnić naukę niepodejmowania przypadkowych "znalezisk" z ziemi w wychowaniu labradora, jeżeli dorosły osobnik nie jest przewidziany do polowań. 

    Czy wiesz, że..? Ciekawostki o labradorach retriverach.

    Labradory Retriwery, będąc jedną z najbardziej lubianych i rozpoznawalnych ras psów, często pojawiają się w filmach. Kilka z nich znajdziesz poniżej:

    1. "Marley i Ja" (Marley & Me): Jest to jeden z najbardziej znanych filmów z Labradorem Retrieverem. Opowiada historię rodziny i ich psa Marleya, który pomimo bycia nieznośnie nieposłusznym, wnosi dużo miłości i radości do ich życia.

    2. "Old Yeller": Klasyczny film o młodym chłopcu i jego wiernym psie, który jest mieszanką Labrador Retrievera.

    3. "Homeward Bound: The Incredible Journey" (Niezwykła podróż): W tej rodzinnej przygodzie Labrador Retriever o imieniu Shadow wyrusza w niezwykłą podróż, aby znaleźć swoich właścicieli.

    4. "Air Bud": Seria filmów o sportowym psie, którym jest złoty Labrador Retriever, zdolny grać w różne dyscypliny sportowe.

    5. "A Dog's Purpose" (Psie życie): W tym filmie pojawiają się różne rasy psów, w tym Labrador, każdy z nich opowiada swoją historię z perspektywy psa.

    6. "The Art of Racing in the Rain" (Sztuka wyścigów w deszczu): Film, w którym głównym bohaterem jest mądry i refleksyjny złoty Labrador Retriever, opowiadający o życiu swojego właściciela, kierowcy wyścigowego.

    7. "Quill: The Life of a Guide Dog" (Quill: Życie psiego przewodnika): Film opowiadający historię Labrador Retrievera, który zostaje psem przewodnikiem.

    8. "Hotel for Dogs" (Hotel dla psów): Labrador Retriever pojawia się wśród różnych psów, które znalazły schronienie w tytułowym hotelu dla psów.

    Labrador skaczący w wodzie. Źródło: 123rf.com

    Czy Labrador retriever jest trudny w utrzymaniu?

    Pielęgnacja, zdrowie i żywienie 

    Pielęgnacja labradora nie jest kłopotliwa. Jego sierść jest krótka i o ile pies nie pracuje w terenie, wystarczy raz w tygodniu go wyszczotkować. U psów wystawowych wyskubuje się też kępki białej sierści z przedpiersia, jeżeli występują. W okresie linienia, które przypada dwa razy w roku, szczotkować należy codziennie, ponieważ gęsty podszerstek wychodzi całymi kępami. Codzienny przegląd sierści konieczny jest też u psa polującego w celu sprawdzenia, czy nie doznał on skaleczeń lub innych uszkodzeń skóry, a także czy nie ma na sobie kleszczy, które trzeba natychmiast usuwać i niszczyć. Kleszcze są bardzo niebezpieczne, gdyż roznoszą babeszjozę – chorobę w większości przypadków śmiertelną dla psa. Niecelowe jest zabezpieczanie przed insektami labradora, aportującego z wody, za pomocą kropli na skórę lub obroży insektobójczej. Środek insektobójczy zostanie zmyty ze skóry psa, woda osłabi działanie obroży, a toksyczne substancje przedostaną się do wody, co wpłynie negatywnie na bytujące w niej organizmy. 

    Labrador retriever na ogół sam ściera pazury w trakcie spacerów, ćwiczeń i pracy. Jeżeli jednak wciąż są one zbyt długie, należy je skracać. Okresowo przegląda się też uszy, zwłaszcza u psów pracujących w wodzie, oraz zęby w celu oczyszczenia ich z ewentualnego nalotu. Zaniedbanie zębów prowadzi do osadzenia się kamienia nazębnego, który powoduje stany zapalne w obrębie jamy ustnej. 

    Labrador retriever cieszy się na ogół dobrym zdrowiem, choć rasa ta, jak każda inna, ma indywidualne skłonności do niektórych schorzeń dziedzicznych. Przede wszystkim jest to dysplazja stawów biodrowych, a także, w nieco mniejszym stopniu, dysplazja stawów łokciowych. Zgodnie z Regulaminem Hodowli Psów Rasowych ZKwP, wszystkie retrievery (w tym oczywiście labrador retriever) podlegają obowiązkowemu prześwietleniu stawów w kierunku dysplazji przed zakwalifikowaniem do hodowli. Dopuszczalny jest wynik A, B i C, przy czym osobniki z wynikiem C (mające lekką dysplazję stawów biodrowych) mogą być kojarzone tylko z osobnikami, posiadającymi wynik A lub B. 

    Labrador retriever bywa dotknięty dziedzicznymi chorobami oczu, jak postępujący zanik siatkówki (PRA), zaćma (CTA) czy dysplazja siatkówki (RD). Schorzenia te, mogące doprowadzić do całkowitej ślepoty,  dziedziczą się w sposób recesywny. Oznacza to, że przy kojarzeniu pary nosicieli danego genu istnieje ryzyko zejścia się obu genów, odpowiedzialnych za chorobę i szczenię będzie chore. Dlatego dobrzy hodowcy wykonują badania genetyczne labradorów w kierunku oznaczenia tych chorób i nosicieli kojarzą wyłącznie z osobnikami zdrowymi – wolnymi od genu danej choroby oczu. 

    Labrador retriever może mieć również alergie pokarmowe, coraz częściej występujące u psów. Nie ma tu uniwersalnej metody, bowiem alergia jest inna u każdego psa. Podstawą jest ustalenie czynnika uczulającego i wyeliminowanie zawierającego go składnika pokarmowego z jadłospisu czworonoga. Najskuteczniejszą metodą jest dieta eliminacyjna, którą stosuje się pod nadzorem lekarza weterynarii. 

    Optymalną dietą dla labradora jest karma sucha lub mokra dla psów ras średnich, pochodząca od renomowanego producenta i podawana zgodnie z zaleceniami na opakowaniu. W zależności od wieku, trybu życia i ogólnego stanu zdrowia psa karmy są zróżnicowane pod względem procentowej zawartości składników odżywczych. Karmy te są zbilansowane – nie wymagają dodatkowej suplementacji witaminowej i mineralnej. 

    Można żywić labradora posiłkami domowymi, przyrządzanymi ze świeżych składników, również mając na uwadze wiek psa, jego tryb życia i zdrowie. Należy pamiętać wówczas o uzupełnianiu pożywienia preparatami witaminowo-mineralnymi, dostępnymi w dobrych sklepach zoologicznych lub u lekarza weterynarii, który zaleci właściwe dawkowanie. 

    Niezależnie od sposobu żywienia, jedzenie najlepiej podawać psu dwa razy dziennie – rano i wieczorem, przy czym posiłek poranny powinien zawierać więcej składników energetycznych, jeżeli jest to pies pracujący, natomiast wieczorny – więcej elementów białkowych, aby zapewnić prawidłową regenerację mięśni podczas odpoczynku. Uwaga: labrador retriever to rasa, którajest bardzo narażona na tycie! Żarłoczny pies zje wszystko, co podsunie mu kochający pan. Często niedoświadczony właściciel  przekarmia labradora, dosypując stale karmę do jego miski („bo już pusta”); takie postępowanie uniemożliwia kontrolę ilości podawanej karmy, a stąd prosta droga do nadwagi i otyłości. 

    Labrador retriever – wystawy, zagadnienia hodowlane 

    Na wystawach labradory retrievery wystawiane są bez podziału na umaszczenia. Podział dotyczy jedynie płci i klas. W jednej klasie, np. pośredniej psów (samców), mogą wystąpić razem dwa labradory czekoladowe, trzy biszkoptowe i jeden labrador czarny. Mają one równe szanse na zwycięstwo w klasie, jeżeli są zgodne z wzorcem pod względem anatomicznym, ruchowym i psychicznym. Umaszczenie nie może mieć wpływu na przyznaną ocenę, jeżeli dany osobnik spełnia wymagania wzorca. Natomiast lokaty zależą od indywidualnego „oka” sędziego. Jednemu sędziemu spodoba się labrador czekoladowy, inny będzie preferował czarnego, jeszcze inny - biszkoptowego. 

    Do hodowli kwalifikują się psy i suki, które w wieku powyżej 15 miesięcy uzyskały odpowiednie oceny wystawowe (lokaty nie mają znaczenia) na trzech wystawach, w tym jednej międzynarodowej, klubowej lub specjalistycznej, od dwóch różnych sędziów. Psy muszą otrzymać oceny doskonałe, suki - minimum bardzo dobre. Jeżeli oceny przyznawane są w klasie użytkowej (a więc osobnikom, które zaliczyły ocenę pracy łowieckiej), mogą być niższe; psy muszą otrzymać ocenę minimum bardzo dobrą, suki - minimum dobrą. 

    Labrador retriever to rasa podlegająca obowiązkowi pracy. Ocena pracy łowieckiej odpowiedniej rangi z punktacją, przewidzianą przepisami FCI, wymagana jest do uzyskania przez labradora tytułu Międzynarodowego Championa Piękności (CIB). Wprawdzie użytkowość łowiecka nie jest wymagana do hodowli, niemniej niektórzy hodowcy poddają swoje labradory ocenie pracy przed dopuszczeniem do rozrodu, gdyż ma to wpływ na późniejsze zainteresowanie szczeniakami. 

    Nie ma ograniczeń w kwestii kojarzenia psa i suki o różnych umaszczeniach. Można je łączyć dowolnie, natomiast przydaje się znajomość genetyki w zakresie dziedziczenia umaszczeń, a także rodowodów kojarzonej pary. Na tej podstawie hodowca może obliczyć prawdopodobieństwo wystąpienia określonych umaszczeń szczeniąt w planowanym miocie. 

    W 2023 roku Związek Kynologiczny w Polsce wprowadza dodatkowy wymóg hodowlany dla wszystkich ras, w tym oczywiście labradorów. Od 01 marca obowiązuje badanie profilu DNA psów – reproduktorów, natomiast od 01 lipca zacznie ono obowiązywać suki hodowlane. Badanie to ma na celu wyeliminowanie nadużyć, a wykonywane jest w wielu krajach członkowskich FCI. Ma to być również zachęta dla potencjalnych nabywców, aby kupowali szczeniaka jedynie od zrzeszonego hodowcy. Czym się kierować, planując zakup rasowego psa, i na co zwracać uwagę podczas dokonywania wyboru?

    Dziecko przytulające labradora. Źródło: 123rf.com

    Ile kosztuje szczeniak labradora retrievera?

    Inwestycja w dwumiesięczne szczenię tej uroczej rasy może oscylować w granicach od 2000 do 4000 złotych. Warto zauważyć, że kolor sierści szczeniaka, czy to klasyczna czerń czy też ciepły odcień biszkoptu, nie wpływa na ostateczną cenę.

    Należy jednak pamiętać, że w niektórych przypadkach cena może być niższa dla szczeniąt, które z różnych przyczyn zostały wykluczone z programów hodowlanych. Może to obejmować czynniki genetyczne, fizyczne czy też zachowanie, które nie wpisują się w rygorystyczne standardy rasy.

    Koszt zakupu labradora jest odzwierciedleniem szerokiego zakresu wydatków ponoszonych przez odpowiedzialne hodowle w celu zapewnienia optymalnych warunków dla zwierząt. W cenę wliczone są koszty karmienia wysokiej jakości pokarmem, kompleksowej opieki weterynaryjnej dla ciężarnej suki, a także wszystkich niezbędnych zabiegów profilaktycznych, takich jak odrobaczanie i szczepienia dla szczeniąt. Ponadto, w cenę wliczona jest również troska o matkę przez całe jej życie oraz ewentualne koszty związane z prezentacją psów na wystawach.

    Jakie imię pasuje do labradora retrievera?

    Labradory są znane ze swojej przyjaznej natury, energii i lojalności, co można odzwierciedlić w wyborze imienia. Oto kilka propozycji imion, które mogą pasować do charakteru labradora:

    1. Buddy - idealne dla psa, który jest najlepszym przyjacielem swojego właściciela.
    2. Daisy - słodkie i radosne, dobre dla energicznej suczki.
    3. Charlie - popularne i przyjazne imię, pasujące do wielu psów.
    4. Molly - miłe i zabawne, świetnie pasuje do wesołej suczki.
    5. Sam - krótkie i łatwe do zapamiętania, uniwersalne imię dla psa.
    6. Lola - zabawne i pełne energii, dobre dla psa o żywiołowym charakterze.
    7. Max - klasyczne i mocne imię, odpowiednie dla pewnego siebie labradora.
    8. Ruby - piękne imię dla suczki o cennym charakterze.
    9. Cooper - zabawne i przyjazne, pasujące do labradora o dobrym sercu.
    10. Bella - popularne i kobiece, idealne dla pięknej suczki.

    Podsumowanie 

    Labrador retriever, choć jest to pies typowo myśliwski, nadaje się również do domu, w którym nie ma myśliwego. Jest bardzo dobrym wyborem na pierwszego psa w rodzinie bowiem bardzo łatwo poddaje się szkoleniu, jest inteligentny, uczy się szybko i jest niekłopotliwy w pielęgnacji. Kocha dzieci i wykazuje w stosunku do nich ogromną cierpliwość. Pies ten bezproblemowo adaptuje się do zmiany miejsca, ale pod warunkiem, że cały czas przebywa ze swoją rodziną, której jest bezgranicznie wierny i oddany. Labrador retriever nie nadaje się do kojca, jest to rasa zdecydowanie rodzinna, potrzebująca towarzystwa człowieka. 

    Bibliografia
    1. Gérard Sasias: Labrador. Opieka i hodowla. Przekład z francuskiego: Justyna Piątek. ISBN 9788372436382, Wydawnictwo RM, Warszawa 2013
    2. Andrzej Brabletz: Psy myśliwskie. Kynologia łowiecka – pierwszy krok. Wyd. Stopa, 2003
    3. https://fci.be/en/Nomenclature/
    4. https://www.zkwp.pl/wzorce.php

    Oceń artykuł

    Ogólna ocena: 0,0 | liczba ocen: 0
    0/400

    Brak komentarzy

    Nikt jeszcze nie dodał komentarza do tego artykułu.

    Dostosowujemy się do Ciebie

    Używamy plików cookies, dzięki którym nasza strona jest dla Ciebie bardziej przyjazna i działa niezawodnie. Pozwalają one również dopasować treści i reklamy do Twoich zainteresowań. Jeśli się nie zgodzisz, reklamy nadal będą się wyświetlać, ale nie będą dopasowane do Ciebie.